Το πορεία της ζωής έχει απρόβλεπτες στροφές. Από τη ζωντάνια των αρχικών χρόνων φτάνει κανείς στην ηρεμία των ύστατων. Στην Ελλάδα, ο τρόπος που μιλάμε για το πέρας της ζωής άλλαξε. Το hospice care πλέον αναγνωρίζεται ως ανθρώπινος τρόπος υποστήριξης, τόσο για τον ασθενή όσο και για την οικογένειά του. Ταυτόχρονα, η έννοια μιας «καθοριστικής στιγμής» συναντά έναν απρόσμενο αντίστοιχο σε ένα δημοφιλές τυχερό παιχνίδι, το Fire Joker Slot. Εκεί, η εμφάνιση ενός συγκεκριμένου συνδυασμού ορίζει μια λαμπρή νίκη ή ένα τέλος. Το παρόν κείμενο εξετάζει τη φιλοσοφία του hospice care στην ελληνική πραγματικότητα. Χρησιμοποιεί ως αφηγηματικό εργαλείο την ιδέα της μοναδικής, κρίσιμης στιγμής, όπως αυτή παρουσιάζεται και στο Fire Joker Slot. Η ανάλυση βασίζεται σε συνεντεύξεις με ειδικούς, σε αφηγήσεις ασθενών και στην παρακολούθηση της πορείας της υποστηρικτικής φροντίδας στην Ελλάδα.

Εάν κάποιος αναζητά υποστηρικτική φροντίδα στην Ελλάδα, το βασικό βήμα είναι η συζήτηση με τον ιατρό που παρακολουθεί ιατρό ή τον οικογενειακό γιατρό. Ο γιατρός μπορεί να κάνει παραπομπή σε νοσοκομειακή μονάδα παλλιάτρισης ή σε hospice. Παράλληλα, βοηθάει η άμεση επικοινωνία με γνωστές ΜΚΟ στον χώρο. Το Ίδρυμα Φιλάνθρωπος, η ΚΥ.Α.Ι.Σ. και ο Σύλλογος «Η Αγία Όλγα» δύνανται να δώσουν στοιχεία και να οδηγήσουν. Θεωρείται σημαντικό να διευκρινιστεί από νωρίς τι παρέχει το δημόσιο σύστημα υγείας, δηλαδή ο ΕΟΠΥΥ. Και ποια είναι τα υποψήφια έξοδα στην περίπτωση που κάποιος διαλέξει ιδιωτικές υπηρεσίες. Η συγκέντρωση των απαιτούμενων εγγράφων είναι επίσης κρίσιμη. Ιατρικές γνωματεύσεις και πιστοποιήσεις χρειάζεται να είναι έτοιμες. Το πιο κρίσιμο βήμα, ωστόσο, είναι να γίνει η πράξη εγκαίρως. Η παρηγορητική φροντίδα αποφέρει τα μεγαλύτερα οφέλη όταν εκκινεί νωρίς. Όχι μόνο τις τελευταίες μέρες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο ασθενής και η οικογένειά του μπορούν να ωφεληθούν πλήρως από τη φιλοσοφία της ποιότητας ζωής και της ψυχολογικής υποστήριξης.
Το να δημιουργήσουμε μιας κουλτούρας που σέβεται και ενισχύει αξιοπρεπώς το τέλος της ζωής είναι δουλειά όλων μας. Στην Ελλάδα, αυτό συνεπάγεται να εισάγουμε τη συζήτηση για τον θάνατο στα σχολεία. Στα μέσα ενημέρωσης. Στην ομιλία στο τραπέζι. Οι επαγγελματίες υγείας χρειάζονται περισσότερη εκπαίδευση στην παρηγορητική φροντίδα και στην επικοινωνία δύσκολων ειδήσεων. Οι πολιτικοί πρέπει να θεωρήσουν το hospice care ως βασικό δικαίωμα υγείας. Να το ενισχύσουν με σταθερή χρηματοδότηση και με σαφές νομοθετικό πλαίσιο. Και κάθε πολίτης έχει τη δυνατότητα να συμβάλει. Είναι εφικτό να γίνει εθελοντής. Μπορεί να κάνει μια δωρεά σε σχετική οργάνωση. Είναι εφικτό απλά να μιλήσει ανοιχτά με τους δικούς του ανθρώπους για τις επιθυμίες τους. Μεταμορφώνοντας τη συνείδηση, αλλάζουμε την εμπειρία του θανάτου. Από ένα μυστικό, φοβερό γεγονός γίνεται ένα φυσικό μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα μέρος που είναι δυνατό να ενσωματώνει συμπόνια, αγάπη και αξιοπρέπεια. Αυτή η μεταμόρφωση είναι το πραγματικό τζάκποτ. Πολύ πιο πολύτιμο από οποιαδήποτε νίκη σε έναν τροχό τύχης.
Στο Fire Joker Slot, ο χρήστης περιμένει. Περιμένει τη στιγμή που ο δίσκος θα τερματίσει και τα σύμβολα θα ευθυγραμμιστούν για να σχηματίσουν μια νίκη. Αυτή η φάση είναι το επακόλουθο πολλών προηγούμενων περιστροφών, μιας τακτικής και μιας μέρους καλής τύχης. Με ίδιο τρόπο, η εμπειρία του λήξης της ύπαρξης στο πλαίσιο του hospice care δεν είναι μια μονή, τυχαία στιγμή. Είναι το αποτέλεσμα μιας επιμελώς δομημένης πορείας. Η κρίση να διακοπεί η επιθετική αγωγή είναι ένα βήμα. Ο αποδοτικός έλεγχος του πόνου είναι ένα ακόμη. Η επανασύνδεση με τους αγαπητά πρόσωπα και η πνευματική προετοιμασία είναι ακόμη. Όλα αυτά είναι τα «σχήματα» που πρέπει να βρεθούν στη σωστή τοποθεσία. Όταν γίνει αυτό, η τελική φάση μπορεί να μεταμορφωθεί. Να αποβεί μια στιγμή απελευθέρωσης και ησυχίας, και όχι τρόμου και απροετοιμασίας. Η μεταφορά εντοπίζεται στην αντίληψη του ελέγχου μέσα στην αβεβαιότητα. Ούτε στο παιχνίδι μήτε στη βίο είμαστε σε θέση να επηρεάσουμε το τελικό αποτέλεσμα. Είμαστε σε θέση, ωστόσο, να καθορίσουμε ουσιαστικά την υφή της διαδρομής που οδηγεί σε αυτό.
Στο Fire Joker Slot, η καλή τύχη παίζει σίγουρα σημασία. Ο χρήστης, όμως, διαλέγει το ποσό να στοιχηματίσει και σε ποια χρονική στιγμή να παίξει. Στο λήξη της ζωής, υπάρχουν πράγματα που διαφεύγουν από τον έλεγχο μας. Η φύση της νόσου είναι ένα από αυτά. Παρ’ όλα αυτά, η ελεύθερη βούληση παραμένει έντονη. Η επιλογή να ζητήσουμε υποστηρικτική περίθαλψη είναι δική μας. Η απόφαση να εκφραστούμε ξεκάθαρα για τις επιθυμίες μας είναι δική μας. Η επιλογή να ξοδέψουμε τον χρόνο που υπολείπεται με νόημα είναι προσωπική μας. Στην Ελλάδα, αυτή η προαίρεση ισχυροποιείται όταν υπάρχουν πληροφορίες και υπηρεσίες διαθέσιμες. Η επιλογή του hospice care είναι, βαθιά μέσα, μια πράξη αυτονομίας. Μια επιλογή να πιάσουμε στα χέρια μας την ιστορία των τελευταίων επεισοδίων της βίου μας. Δεν είναι μια αδρανής αναμονή για μια συμπτωματική έκβαση. Είναι μια δραστήρια συμμετοχή στη δημιουργία μιας από τις πιο σημαντικές στιγμές της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το hospice care στην Ελλάδα έχει μια σύντομη και δύσκολη ιστορία. Για πολλές δεκαετίες, η φροντίδα ασθενών με προχωρημένη ασθένεια θεμελιωνόταν σχεδόν αποκλειστικά στην οικογένεια και σε μερικά νοσοκομεία. Συχνά χωρίς ειδικές γνώσεις στον έλεγχο του πόνου ή στην ψυχολογική στήριξη. Ο πολιτισμικός μας τρόπος να «κρύβουμε» τον θάνατο και την ασθένεια δημιούργησε ένα τεράστιο κενό στις υποδομές και στη συζήτηση. Τη δεκαετία του 2000, οργανώσεις όπως η «ΚΥ.Α.Ι.Σ.» και το «Ίδρυμα Φιλάνθρωπος» ξεκίνησαν να ιδρύουν τα πρώτα δομημένα προγράμματα υποστηρικτικής φροντίδας και hospice. Σήμερα, η κατάσταση έχει βελτιωθεί, αλλά δεν είναι ικανοποιητική. Οι δομές εξακολουθούν να μην καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες. Παρά αυτό, υπάρχει πρόοδος. Δημόσια και ιδιωτικά hospice, ομάδες παλλιάτρισης και εθελοντές προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα αξιόπιστο δίκτυο. Αυτή η πορεία μοιάζει με μια μεγάλη περιστροφή τροχού τύχης. Κάθε μικρό βήμα προόδου είναι σαν ένα σύμβολο που πέφτει στη θέση του. Σιγά σιγά συνθέτει την εικόνα μιας αξιοπρεπούς φροντίδας, σε αναμονή της κρίσιμης στιγμής της πλήρους αποδοχής και εφαρμογής.
Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις και οι εθελοντές αποτελούν πλέον τον κορμό του hospice care στην Ελλάδα. Σε ένα σύστημα υγείας που παλεύει με οικονομικούς και διοικητικούς περιορισμούς, οι ΜΚΟ προσφέρουν ευελιξία και ανθρώπινο δυναμικό. Οργανώνουν προγράμματα νοσηλείας στο σπίτι, παρέχουν ψυχολογική στήριξη στις οικογένειες, εκπαιδεύουν οικιακούς φροντιστές και ευαισθητοποιούν την κοινωνία. Οι εθελοντές, πολλοί από τους οποίους έχουν βιώσει την απώλεια από κοντά, φέρνουν μια βαθιά συμπόνια και κατανόηση. Η δράση τους γεμίζει συχνά τα κενά που αφήνει το επίσημο σύστημα. Δίνουν όχι μόνο πρακτική βοήθεια, αλλά και τη ζωτική ανθρώπινη επαφή. Το αίσθημα ότι κανείς δεν μένει μόνος σε αυτή τη διαδρομή είναι ακριβώς αυτό που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια ειρηνική και αξιοπρεπή τελική στιγμή. Με τον ίδιο τρόπο, η συλλογική εμπειρία των παικτών διαμορφώνει την κουλτούρα γύρω από ένα παιχνίδι όπως το Fire Joker Slot.
Το hospice care στην Ελλάδα δεν απευθύνεται ποτέ μόνο στον ασθενή. Η οικογένεια τοποθετείται στο κέντρο της φροντίδας. Αντιμετωπίζει συναισθηματική φόρτιση, Fire Joker Slot, σωματική εξάντληση και συχνά οικονομική δυσπραγία. Τα ελληνικά hospice και οι ομάδες παλλιάτρισης δίνουν συστηματική ψυχολογική βοήθεια στους συγγενείς. Τους ενισχύουν να χειριστούν το άγχος, το πένθος και τις πολλές φορές πολύπλοκες οικογενειακές δυναμικές που ξεπροβάλλουν. Η εκπαίδευση των μελών της οικογένειας σε βασικές φροντίδες, όπως η μετακίνηση του ασθενούς ή η σωστή χορήγηση φαρμάκων, τους παρέχει ένα συναίσθημα ικανότητας. Μειώνει το δυσβάσταχτο αίσθημα της απελπισίας. Αυτή η σφαιρική προσέγγιση αποδέχεται ένα απλό γεγονός. Το τέλος της ζωής είναι μια συλλογική εμπειρία. Η ικανότητα μιας οικογένειας να διασχίσει αυτή τη φάση με αγάπη και αλληλεγγύη, και όχι με επώδυνο χάος, δημιουργεί μια ξεχωριστή κληρονομιά για όσους ζουν πίσω. Σχηματίζει μια ύστατη μνήμη που θα διαρκέσει. Μια μνήμη που, αντιθέτως με το αποτέλεσμα μιας γρήγορης περιστροφής τροχού τύχης, βαθαίνει και αναπτύσσεται με τον χρόνο.
Η φροντίδα δεν σταματά με τον θάνατο του ασθενούς. Τα προγράμματα υποστήριξης πένθους αποτελούν απαραίτητο κομμάτι οποιουδήποτε ποιοτικού hospice στην Ελλάδα. Ομάδες συμπαράστασης, ατομικές συνεδρίες με ψυχολόγους και μακροχρόνια παρακολούθηση παρέχονται στους οικογενειακούς φροντιστές. Σε μια κοινωνία που συχνά περιμένει από τους πενθούντες να «προχωρήσουν» γρήγορα, αυτές οι υπηρεσίες προσφέρουν έναν ασφαλή χώρο. Ένα μέρος όπου το πένθος μπορεί να εξωτερικευτεί χωρίς κριτική. Αυτή η συνεχής υποστήριξη είναι ύψιστης σημασίας. Συμβάλλει στην πρόληψη της παρατεταμένης ή πολύπλοκης θλίψης και προάγει τη αποκαταστατική διαδικασία. Η αποδοχή ότι η ζωή συνεχίζεται για τους επιζώντες, και ότι αυτοί απαιτούν επίσης φροντίδα, συμπληρώνει τον κύκλο της ανθρώπινης συμπόνιας. Τον κύκλο που ορίζει το πνεύμα του hospice care.

Το hospice care, ή αλλιώς ανακουφιστική φροντίδα, δεν είναι ένας τόπος. Είναι μια ξεχωριστή φιλοσοφία. Στόχος της είναι η ανακούφιση, η αναβάθμιση της ποιότητας ζωής και η λύτρωση από τον πόνο για ανθρώπους που έχουν μια σοβαρή, προχωρημένη ασθένεια. Στην Ελλάδα, αρκετοί το συγχέουν με την απλή νοσηλεία στο σπίτι ή με την ευθανασία. Αυτή η παρανόηση είναι εκτεταμένη. Η θεμελιώδης αρχή είναι η αποδοχή της φυσικής πορείας της ασθένειας. Δεν επιδιώκει πρόωρες παρεμβάσεις, αλλά δίνει βάση στην ψυχική, κοινωνική και υπαρξιακή υποστήριξη. Στηρίζει τον ασθενή και την οικογένειάς του. Αποτελεί τη μετάβαση από ένα μοντέλο που μάχεται την ασθένεια σε ένα που αναγνωρίζει την ανθρώπινη ύπαρξη μέχρι το τέλος. Αυτή η οπτική μοιάζει στην προσμονή για μια καθοριστική στιγμή. Μια στιγμή όπου τα πάντα μπορεί να απροσδόκητα βγάλουν νόημα και να προσφέρουν γαλήνη. Παρομοίως με τη στιγμή που ο παίκτης στο Fire Joker Slot κόβει την ανάσα του, περιμένοντας να δει αν η τελευταία περιστροφή θα φέρει τον θρυλικό συνδυασμό.
Αν και την προφανή πρόοδο, το hospice care στην Ελλάδα βρίσκει ακόμα μεγάλα εμπόδια. Η ανυπαρξία ενός εθνικού στρατηγικού σχεδίου και μόνιμης χρηματοδότησης καθιστά πολλές πρωτοβουλίες σε αβέβαιο έδαφος. Η γεωγραφική ανισότητα είναι ορατή. Οι υπηρεσίες εστιάζονται στα αστικά κέντρα, εγκαταλείποντας πολλές περιφερειακές και νησιωτικές περιοχές χωρίς επαρκή υποδομή. Επιπλέον, υπάρχει διαρκής ανάγκη για ευαισθητοποίηση. Τόσο του κοινού όσο και των επαγγελματιών υγείας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν πλήρως τα οφέλη της παλλιάτρισης και να την προτείνουν έγκαιρα. Το μέλλον, ωστόσο, προσφέρει και κάποιες ελπίδες. Η ενσωμάτωση των αρχών της παλλιάτρισης σε περισσότερα νοσοκομεία είναι ένα βήμα. Η εξέλιξη τεχνολογιών τηλεϊατρικής για απομακρυσμένη υποστήριξη είναι ένα άλλο. Η εντεινόμενη κοινωνική συζήτηση για το τέλος της ζωής είναι ίσως το πιο σημαντικό θετικό σημάδι. Η κοινωνική μετατόπιση προς την αποδοχή του θανάτου ως φυσιολογικού μέρους της ζωής είναι ο κύριος παράγοντας για μια σταθερή ανάπτυξη του τομέα.